İncirler
Cemiyet içinde bir inciri yemenin adabı,
Onu sapından kavrayıp dört bir yana yarmaktır,
Ve açmaktır onu, parıldayan, gül renkli, ıslak, ballı, ağır taçyapraklı, dört yapraklı bir çiçek misali.
Sonra fırlatıp atarsınız kabuğunu
Tıpkı dört yapraklı bir çiçek çanağı gibi olan o kabuğu,
Çiçeğini dudaklarınızla koparıp aldıktan sonra.
Lakin avam usulü
Ağzını o yarığa dayayıp etli kısmını tek lokmada mideye indirmektir.
Her meyvenin bir sırrı vardır.
İncir ziyadesiyle mahrem bir meyvedir.
Onu dalında büyürken gördüğünüzde, derhâl hissedersiniz onun sembolikliğini:
Erkeksi görünür göze.
Lakin onu daha yakından tanıdığınızda, hak verirsiniz Romalılara, dişildir o.
İtalyanlar avam bir tabirle kadınlık uzvunu temsil ettiğini söyler; incir meyvesinin:
O yarığın, o ferc’in,
Merkeze uzanan o harikulade ıslak iletkenliğin.
İçe dolanmış,
İçe dönük,
Çiçeklenmesi hep deruna ve rahim lifleriyle örülü;
Ve topu topu tek bir menfez.
İncir, at nalı, kabak çiçeği.
Semboller.
Bir çiçek vardı, deruna, rahme doğru çiçek açan;
Şimdiyse bir meyve var olgun bir rahim misali.
O hep bir sırdı.
Öyle de olmalı zaten, dişi dediğin daima sır kalmalı.
Hiçbir zaman bir dalın üzerinde gururla dikilip açılmadı
Diğer çiçekler misali, taçyapraklarını ifşa ederek;
Gümüşi pembe şeftaliler, muşmula ve üvezlerin Venedik yeşili sırçası,
Kısa, tombul saplar üzerinde sığ şarap kadehleri
Gökyüzüne açıkça kadeh kaldırarak:
İşte çiçek açmış dikenin şerefine! İşte Dile Gelenin şerefine!
O cesur, serdengeçti gülgiller.
Kendi içine katlanmış ve dillendirilemez bir sır,
Sütlü özsuyuyla, sütü kestirip lor peyniri yapan o özsuyla,
O özsu ki parmaklarınızda tuhaf kokar, keçilerin dahi tatmaya yanaşmadığı;
Kendi üzerine katlanmış, örtünmüş, tıpkı herhangi bir Muhammedî kadın gibi,
Onun üryanlığı hep duvarlar ardında, çiçeklenişi ebediyen nadide,
Sadece tek bir ufak menfez, o da ışığa karşı sımsıkı perdeli;
İncir, dişil muammanın meyvesi, mahrem ve deruni,
Akdeniz meyvesi, o mahrem üryanlığınla,
Her şeyin görünmeden olup bittiği, çiçeklenmenin, döllenmenin ve meyve vermenin
Senin sen’liğinin deruniliğinde, hiçbir gözün göremeyeceği
Ta ki hitama erene, fazlasıyla olgunlaşıp da ruhunu teslim etmek üzere yarılana dek.
Ta ki olgunluk damlası sızana,
Ve yıl sona erene dek.
İşte o vakit incir sırrını kâfi müddet muhafaza etmiştir.
Böylece infilak eder ve o yarıktan görürsünüz fışkıran kızıllığı.
Ve incirin işi biter, yıl sona erer.
İşte böyle can verir incir, o erguvani yarıktan kızıllığını sergileyerek
Bir yara misali, sırrının gün ışığına serilmesiyle.
Bir fahişe misali, çatlamış incir, sırrını uluorta göstererek.
Kadınlar da böyle ölür işte.
Yıl fazlasıyla olgunlaştı,
Kadınlarımızın yılı.
Kadınlarımızın yılı aşırı olgunlaştı.
O sır çırılçıplak ortadadır gayrı.
Ve çürüme pek yakında baş gösterir.
Fazlasıyla olgunlaştı kadınlarımızın yılı.
Havva aklında bir kez kavradığında çıplak olduğunu
Çarçabuk incir yaprakları dikti, ve aynısını âdem için de yaptı.
O güne dek bütün ömrünce çıplaktı oysa,
Lakin o vakte dek, o irfan elmasına dek, bu hakikat aklına bile gelmemişti.
Bu gerçek aklına düştü ve hemencecik incir yaprakları dikti.
Ve kadınlar o gün bugündür dikiş dikiyor işte.
Lakin artık örtmek için değil, o yarılmış inciri süslemek için dikiyorlar.
Çıplaklıkları her zamankinden daha çok akıllarında,
Ve bunu bize asla unutturmayacaklar.
Artık o sır,
Bir ikrara dönüşür, o ıslak, kızıl dudaklar vasıtasıyla
Tanrı’nın gazabına kahkahalar atan.
Ne olmuş yani, Yüce Tanrım! diye haykırıyor kadınlar.
Sırrımızı yeterince uzun süre sakladık.
Bizler ki olgun birer inciriz.
Bırak da yarılarak bir ikrara dönüşelim.
Unuturlar ki, olgun incir dayanmaz.
Dayanmaz olgun incir.
Şimalin bal beyazı incirleri, cenubun içi kızıl kara incirleri.
Olgun incir dayanmaz, dayanmaz hiçbir iklimde.
Peki o hâlde ne olacak, dünyanın dört bir yanındaki tüm kadınlar benlik davasıyla çatladığında?
Ve o yarılmış incirler dayanamadığında?
San Gervasio.
Mütercim: Özgür Bağlıyalnız
Figs
The proper way to eat a fig, in society,
Is to split it in four, holding it by the stump,
And open it, so that it is a glittering, rosy, moist, honied, heavy-petalled four-petalled flower.
Then you throw away the skin
Which is just like a four-sepalled calyx,
After you have taken off the blossom with your lips.
But the vulgar way
Is just to put your mouth to the crack, and take out the flesh in one bite.
Every fruit has its secret.
The fig is a very secretive fruit.
As you see it standing growing, you feel at once it is symbolic:
And it seems male.
But when you come to know it better, you agree with the Romans, it is female.
The Italians vulgarly say, it stands for the female part; the fig-fruit:
The fissure, the yoni,
The wonderful moist conductivity towards the centre.
Involved,
Inturned,
The flowering all inward and womb-fibrilled;
And but one orifice.
The fig, the horse-shoe, the squash-blossom.
Symbols.
There was a flower that flowered inward, womb-ward;
Now there is a fruit like a ripe womb.
It was always a secret.
That’s how it should be, the female should always be secret.
There never was any standing aloft and unfolded on a bough
Like other flowers, in a revelation of petals;
Silver-pink peach, venetian green glass of medlars and sorb-apples,
Shallow wine-cups on short, bulging stems
Openly pledging heaven:
Here’s to the thorn in flower! Here is to Utterance!
The brave, adventurous rosaceæ.
Folded upon itself, and secret unutterable,
And milky-sapped, sap that curdles milk and makes ricotta,
Sap that smells strange on your fingers, that even goats won’t taste it;
Folded upon itself, enclosed like any Mohammedan woman,
Its nakedness all within-walls, its flowering forever unseen,
One small way of access only, and this close-curtained from the light;
Fig, fruit of the female mystery, covert and inward,
Mediterranean fruit, with your covert nakedness,
Where everything happens invisible, flowering and fertilisation, and fruiting
In the inwardness of your you, that eye will never see
Till it’s finished, and you’re over-ripe, and you burst to give up your ghost.
Till the drop of ripeness exudes,
And the year is over.
And then the fig has kept her secret long enough.
So it explodes, and you see through the fissure the scarlet.
And the fig is finished, the year is over.
That’s how the fig dies, showing her crimson through the purple slit
Like a wound, the exposure of her secret, on the open day.
Like a prostitute, the bursten fig, making a show of her secret.
That’s how women die too.
The year is fallen over-ripe,
The year of our women.
The year of our women is fallen over-ripe.
The secret is laid bare.
And rottenness soon sets in.
The year of our women is fallen over-ripe.
When Eve once knew in her mind that she was naked
She quickly sewed fig-leaves, and sewed the same for the man.
She’d been naked all her days before,
But till then, till that apple of knowledge, she hadn’t had the fact on her mind.
She got the fact on her mind, and quickly sewed fig-leaves.
And women have been sewing ever since.
But now they stitch to adorn the bursten fig, not to cover it.
They have their nakedness more than ever on their mind,
And they won’t let us forget it.
Now, the secret
Becomes an affirmation through moist, scarlet lips
That laugh at the Lord’s indignation.
What then, good Lord! cry the women.
We have kept our secret long enough.
We are a ripe fig.
Let us burst into affirmation.
They forget, ripe figs won’t keep.
Ripe figs won’t keep.
Honey-white figs of the north, black figs with scarlet inside, of the south.
Ripe figs won’t keep, won’t keep in any clime.
What then, when women the world over have all bursten into self-assertion?
And bursten figs won’t keep?
San Gervasio.
D.H. Lawrence (1885–1930)

Still Life with Figs and Bread, 1770