luna, ernesto’ya bir buse verdi
ona karşı hiçbir şey hissetmediğini söylüyor
hissiyatının ancak onun dudaklarına münhasır olduğunu
dudaklarının bir nehre benzediğini söylüyor
ki asla cüret edemezmiş orada yüzmeye
lakin dokunurmuş ayak parmaklarıyla
yalnız suyun sıcaklığını anlamak maksadıyla
eşyanın tam mevkiini bilmekten hazzeder o
elleriyle tecrübe eder
her şeye dokunmak ister zira dokundukçadır
nihayetinde idrak etmesi
şu cihanın neden mamul olduğunu
ernesto’nun dudaklarının latif bir meltemden
mamul olduğunu söylüyor misal, diyor ki gözleri ona bakmış
bir sabırla madrid’deki o gece
suyun ılık olduğunu söylüyor
ve derinlerinde gürbüz balıklar yattığını
ve kıyılarındaki taşların parıldadığını
tıpkı insanların fırlattığı bozuk paralar misali
bencilce bir dilek dilemek istediklerinde hani
ben bilmem luna’nın ne dilediğini
bana hiç anlatmaz sadece fısıldar birtakım ihtimalleri
sonsuz ihtimaller ki bazılarında
el ele tutuşuruz ve diğer bazılarında ise
bizzat aynı elle
başkalarının uzvuna sürtünürüz
lakin ancak o, bizzat tahkik ettikten sonra
okyanusun değişken sıcaklığını
kimsecikler soğuktan titremesin diye endişeyle
cümlesine göz kulak olmanın gururuyla
bu mevzuyu bir daha açmayacağım
sanırım benimle bu konuyu konuşmak istemiyor
tek bildiğim vueling uçağında vuku bulduğu
almería’ya doğru çocuk yaramazlık yapıyordu
ve o da onu uçağın arkasındaki tuvalete götürdü
muhtemelen “öyle yapılmaz uli, öyle değil” filan diyerek
veya “ablanın koltuğunu tekmelemeyi bırak” ya da
“kâğıt fırlatıp durma da bağla şu kemerini” diyerek
seksen altı santimlik bir genişlik, bazı mühendislerin
uçak tuvaletleri için uygun gördüğü o ebat
hava yolculuklarının tuvaletleri için seksen
o seksen altı santimlik genişlik şimdi kucak açıyor şu manzaraya:
ellerinde devasa bir kan pıhtısı tutan
bir kadının manzarasına
“annen uf mu oldu?” dedi çocuk
kadının parmaklarını sırılsıklam eden kara dokuyu görünce
“böyle oldu, bitti işte” diye anlatıyor bagaj teslim
bandının oradan “bir ağrı kesici içerim, biraz da
ped alırım, paco ile kika bizi almaya geldiler”
seksen altı santim genişliğinde havada asılı bir tabut
yasını tutana dek varlığından bile habersiz olduğumuz bir şey için
yara çabuk iyileşiyorsa, yeni olmadığındandır
cartagena de indias’ta lulo şerbeti
ondan sikimi yutmasını hiç istemedim
zaten
avuç içlerimin kenarıyla hafifçe itmişimdir
kürek kemiğinin aşılmaz siperini
usulca
hiçbir zaman pek nazik biri olmadım
niye olayım ki madem adım âdem
madem avuç içlerimin kenarıyla
çoktan emrediyorum donuk bir yüzle
itaat et bana diye kekeliyorum
akışkan ol diye geçiriyorum içimden
benimle sevişmesini hiç beklemedim ondan
cartagena de indias’taki ikindi vakti dahi
taşaklarım havuz suyunda ıslandıktan sonra bile
yahut oğlum daha evvel hiç olmadığı kadar güldüğünde
sıçrayan klorlu suların arasında
siesta vaktiydi ve ağızlarımız lulo kokuyordu
yut şunu diyebilirdim
yut benim şu tatlı sikimi
ama sonunda ellerimin tuttuğu tek şey
çocuğun huzursuz bedeniydi
o altını değiştirirken
alnına bir öpücük kondurmadan önce
ve üçümüz de uyuyakalmadan önce
otelin koca yatağında yarı çıplak
ki orada hiç sevişmedik
lakin orada sevdim
acemice
âdeta bir âdemin sevdiği gibi
bastille’deki restoranda
kadınlık üzerine bir başka sohbet
ona paris’teki arkadaşımla buluşacağımı söyledim
hiç bozulmuş gibi görünmedi hem niye bozulsun ki?
ikimiz de çok iyi biliriz kalplerimizin
büyük olduğunu ve bazen içlerinde yankılanıp durduğunu
başkalarının kahkahalarının, ki bunun bizim için hiçbir önemi olmadı
teoride böyleydi ama pratikte işler hep başkadır
büyük bir kalp bir yumruktan daha fazla yer kaplamaz
ve şimdi onun yumrukları sımsıkı sıkılmış
gerçi stratejik olarak masanın altına saklamış onları
bastille’deki bu restoranda bir şeyler yemekteyiz
aç olmadan ve içiyoruz susamadan, ama bir endişeyle
aklımızdan nelerin geçip gideceğini bilmenin endişesiyle
sıradaki cümleyi kim kuracak, kim adını koyacak
şu hissettiğim ve beni ateşiyle yiyip bitiren şeyin
sıkılmış yumruklar, sımsıkı bir ağız
muhtemelen sadece içinden diyordur ki bu noktaya gelmişken
yabani bir kalpteki kahkaha hiçbir anlam ifade etmez
çünkü yabani bir kalpteki kahkaha sadece bir aşamadır
ya da yabani bir kalpteki kahkaha bizi daha güçlü kılacaktır
sonunda elini ahşap masanın üzerine koyar
bastille’deki o restoranın ve yaklaştırır benimkine
bir mahcubiyetle ve bana inanılmaz parlak görünen bir sükûnetle
biliyorum devrim niteliğinde bir eylem içinde değiliz
muhtemelen sadece sevmeyi bırakıyoruz birbirimizi
Luna Miguel
(Poesía masculina adlı eserinden)
Mütercim: Özgür Bağlıyalnız
