Yaban Süseni
Acımın sonunda
bir kapı vardı.
Kulak veresiniz bana: ölüm dediğiniz şeyi
hatırlamaktayım ben.
Tepemde, sesler, çam dallarının hışırtısı.
Sonrası hiçlik. Cılız güneş
titrekçe vurdu kuru zemine.
Korkunçtur sağ kalmak
bir şuur olarak
kara toprağa gömülü hâlde.
Sonra bitiverdi işte: korktuğunuz o şey, bir ruh
olup da aciz kalmak
kelam etmeye, aniden sona erdi, sert toprağın
birazcık esnemesiyle. Ve alçak çalılıklarda
fırlayan kuşlar sandığım şeyler de.
Sizler hatırlamazsınız
öbür dünyadan gelişi
söylüyorum size yeniden konuşabilirdim: her ne varsa
nisyandan dönen, döner gelir işte
bir ses bulabilmek için:
hayatımın tam merkezinden koptu
kocaman bir çeşme, ve lacivert gölgeler
masmavi deniz suyunun üzerinde.
Mütercim: Özgür Bağlıyalnız
The Wild Iris
At the end of my suffering
there was a door.
Hear me out: that which you call death
I remember.
Overhead, noises, branches of the pine shifting.
Then nothing. The weak sun
flickered over the dry surface.
It is terrible to survive
as consciousness
buried in the dark earth.
Then it was over: that which you fear, being
a soul and unable
to speak, ending abruptly, the stiff earth
bending a little. And what I took to be
birds darting in low shrubs.
You who do not remember
passage from the other world
I tell you I could speak again: whatever
returns from oblivion returns
to find a voice:
from the center of my life came
a great fountain, deep blue
shadows on azure sea water.
Louise Glück (1943 – 2023)
