“Duramadım Ecel için -” (479)
Duramadım Ecel için –
O durdu lütfedip de-
Faytonda bir biz vardık –
Ölümsüzlük vardı bir de.
Yavaş sürdük – O telaşsız
Bırakmıştım ben de kenara
İşimi hem boş vaktimi de,
Bu nezaketi uğruna –
Geçtik Okul’u, Çocuklar
Oynuyordu – O Çember’de –
Geçtik Bakan Ekinleri –
Geçtik Batan Güneş’i de –
Veyahut – O geçti Bizi –
Çiyler titretti, Buz gibi –
Zira ince İpektir, Elbisem –
Atkım – yalnız bir Tül idi –
Durduk bir Ev’in önünde
Yerde bir Tümsek gibiydi –
Çatısı güç bela belli –
Pervazı – Toprağın İçindeydi –
O günden beri – Asırlar –
Geçti – lakin daha Kısa
Gelir ilk sezdiğim Gün’den
At Başlarını Sonsuza –
Mütercim: Özgür Bağlıyalnız
“Because I could not stop for Death -” (479)
Because I could not stop for Death –
He kindly stopped for me –
The Carriage held but just Ourselves –
And Immortality.
We slowly drove – He knew no haste
And I had put away
My labor and my leisure too,
For His Civility –
We passed the School, where Children strove
At Recess – in the Ring –
We passed the Fields of Gazing Grain –
We passed the Setting Sun –
Or rather – He passed Us –
The Dews drew quivering and Chill –
For only Gossamer, my Gown –
My Tippet – only Tulle –
We paused before a House that seemed
A Swelling of the Ground –
The Roof was scarcely visible –
The Cornice – in the Ground –
Since then – ’tis Centuries – and yet
Feels shorter than the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity –
Emily Dickinson
