¹ Bu mısra, edebiyat tarihindeki en ünlü “crux desperationis” (çözümsüzlük/metin bozulması) emsallerinden biridir. Mısradaki iki küçük haç işareti (†…†), orijinal parşömenlerde günümüze ulaşan metnin o kısmının okunamadığını, kopyalanırken bozulduğunu veya gramer olarak cümleye tam oturmadığı için filologlar tarafından şüpheli bulunduğunu gösterir. Şiir tam da burada, cümlenin ortasında kopup sonsuza dek susar.

Sappho ilk dört kıta boyunca aşkın ve kıskançlığın bedeni nasıl paramparça ettiğini (kalp çarpıntısı, dilin tutulması, kulak uğuldaması, körlük, soğuk terleme ve ölüm hissi) muazzam bir pasiflik ve çaresizlik içinde anlatır. Ancak bu yarım kalan son mısrada (τόλματον – tolmaton) ani bir uyanış yaşanır. Tolmaton, hem “cesaret edilmeli/göze alınmalı” hem de “tahammül edilmeli/katlanılmalı” demektir.

Sappho burada pasif acı çekme hâlinden çıkıp stoacı bir uyanışa geçer: Ölmek üzere hissetsem de, bu acıya boyun eğmeyip hayata ve bu duyguya tahammül etmeliyim (veya risk alıp aşkımı ilan etmeye cesaret etmeliyim). Yarım kalan “çünkü yoksul bile…” kıyası ise muhtemelen “yoksul bile talihinin dönmesini bekler” ya da “yoksul bile kaderine katlanmak zorundadır, ben de katlanmalıyım” şeklinde devam edecekti.